"nan_ordinary"

วันนี้ฉันเข้มแข็งขึ้นแล้วละ

ฉันรู้สึกว่า ความเป็นจริงแล้ว

ฉันกับเขา .. ก็ไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้ว่าเราอยู่ในฐานะอะไรหรือเป็นอะไรกัน

แค่ฉันรู้ว่า เราสองคนต่างมีความรักและความรู้สึกดีๆให้กัน 

ก็คงเพียงพอแล้ว ..

เพราะคำว่าจะเป็นอะไรกัน มันก็แค่สถานะที่ใครต่อใครสร้างขึ้นเท่านั้น

ความเป็นจริงมันอยู่ที่ความรู้สึกของคนสองคนมากกว่า

ฉันอยากเจอเขา อยากพูดคุยกับเขา อยากรับรู้ว่าเราต่างเป็นอยู่ยังไง

ดีกว่าตัดขาดกันไป หรือ ไม่ได้รับข่าวอะไรเลย

ฉันรู้สึกมีความสุขมากกว่า .. มากกว่าที่จะไม่ได้พบเจอกันหรือพูดคุยกัน

ฉันคิดว่า ก็วันนี้ฉันมีความสุข

ฉันไม่ต้องกังวลถึงวันพรุ่งนี้และวันต่อๆไปว่ามันจะเป็นยังไง

คนเราจะตายจากกันเมื่อไรไม่รู้ 

ทำให้วันนี้ของทุกๆวันมีให้ความสุขดีกว่า

.

. 

ฉันคิดว่า .. ฉันคงจะคิดได้อย่างนั้นจริงๆนะ

เพราะอย่างน้อย เวลาฉันฟังเพลง น้ำตาก็ไม่ได้ไหลแล้ว

ฉันจะยิ้มให้กับวันดีๆทุกวัน

ฉันจะมีความสุขในทุกๆวัน

และฉันก็อยากให้คนอื่นๆมีความสุขกับฉันทุกวัน

ขอบคุณความรักที่ทำให้ฉันเรียนรู้

ขอบคุณ "เธอ" ที่ทำให้ฉันรู้จัก "รักดีดี" อีกครั้ง 

ฉันเคยคิดว่า ความรักไม่สำคัญต่อฉัน

ฉันสามารถอยู่ได้ตัวคนเดียว โดยไม่ต้องมีคนรักอยู่เคียงข้าง

ฉันไม่เคยต้องการใครๆ และฉันก็อยู่ได้มาตลอด ..

แต่จนกระทั่งวันนึง

ฉันได้พบคนๆนึง ทำให้ฉันรู้สึกว่า 

คนๆนี้แหละ ที่ฉันอยากจะอยู่ด้วย คนที่เราจะเดินไปด้วยกันได้ 

เหมือนกับที่ผ่านมา ฉันไม่เคยพบใครที่ฉันต้องการ

และเมื่อคนเราเจอคนที่ต้องการแล้ว เราก็อยากจะเดินไปด้วยกันกับเขา

แต่ ..

มันไม่ได้เป็นแบบนั้นเสมอไป

เรื่องบางเรื่อง มันมีเหตุผลของมันและไม่สามารถอธิบายได้

เหมือนกับว่า โชคชะตาเล่นตลกกับเรา เราสองคนไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้

ถึงแม้จะมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน แต่ความรู้สึกกับเหตุผล มันคนละเรื่อง

ฉันไม่รู้ว่าจะใช้ "เหตุผล" หรือ "ความรู้สึก" ดี ในเวลานี้

แต่ผลสรุปคือ .. เราสองคนไม่สามารถเดินไปด้วยกันได้อีกต่อไป

.

.

แน่นอนว่า ฉันเสียใจมาก และเขาก็คงเสียใจไม่แพ้กัน

แต่ที่สุดแล้ว อย่างน้อยเราสองคนก็มีความทรงจำดีๆระหว่างกัน

เราสองคนยังมีมิตรภาพดีๆ มีความรู้สึกดีๆให้กัน

และแท้จริงแล้ว เราสองคนก็ยังไม่ได้จากกันไปไหน

เพราะเราต่างเก็บกันและกันไว้ใน"หัวใจ"ของเราตลอดมา และตลอดไป 

.

.

จนกว่าเราจะพบกันใหม่ ..

เราจะยิ้มให้กันอีกครั้งพร้อมกับหัวใจดวงเดิม 

ขอบคุณสำหรับรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และน้ำตา

ขอบคุณ .. หมาป่า

ขอบคุณ

ขอบคุณ 

ฉันคุยกับเพื่อนคนนึง

เขาเพิ่งเลิกกับแฟนมา และเป็นฝ่ายบอกเลิก

เขาบอกว่า เขาเสียใจมากกับการเลิกกันครั้งนี้

ไม่ได้เสียใจ เพราะเขาต้องเลิกกับแฟน

แต่เสียใจเพราะ เขาทำคนที่รักเขาเสียใจและเจ็บปวด

แต่เขาก็ต้องเลิก ด้วยเหตุผลว่า "หมดรัก"

เมื่อหมดรัก จะคบกันต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์

ถึงจะรู้ว่า อีกฝ่ายต้องเจ็บปวด แต่ก็ต้องบอกไป

.

.

คนเราทุกคนมีหัวใจ เมื่อเรารู้ว่าเราได้ทำร้ายใคร

ก็ต้องรู้สึกผิดและเสียใจกันทั้งนั้น .. แต่ไม่เป็นไรหรอก

สักวันมันจะดีขึ้น จะคนที่บอกเลิกเองและคนที่ถูกบอกเลิก

เวลาอาจจะไม่สามารถรักษาจิตใจเราได้

แต่มันจะช่วยเยียวยาให้มันค่อยๆดีขึ้นได้

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานเท่าไรก็ตาม ..

.

.

คนที่บอกเลิกคงใช้เวลาไม่นานนัก เดี๋ยวก็จะลืมไปเอง

แต่อีกคนนึงที่เจ็บปวดกว่า อาจจะต้องใช้เวลาเยียวยาสักพักนึง

.

.

แต่ฉันไม่ว่าเพื่อนว่าผิดหรอกนะ ที่เป็นคนบอกเลิก

คนเราทุกคน ย่อมมีเหตุผลของตัวเอง

แต่เหตุผลที่เพื่อนบอกเลิกในครั้งนี้

ฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งที่เมื่อเรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆแล้ว ก็ควรจะบอก

ดีกว่าไม่ได้รัก แต่ยังทนคบกันไปและไม่มีความสุข

หรือดีกว่าคนที่บอกว่า เข้ากันไม่ได้,เธอดีเกินไป,เราไม่เหมาะกัน ฯลฯ

เพราะความเป็นจริงแล้ว ฉันเชื่อว่าเหตุผลเดียวที่คนเลิกกัน คือ

"หมดรัก" แล้วต่างหาก ..

หมู่นี้ไม่รู้เป็นอะไร

คุยกับใคร ก็ทำให้ตัวเองน้อยใจไปเรื่อย

คงเป็นเพราะว่า มันไม่เป็นอย่างที่คิด

เรื่องบางเรื่อง มันคงยากที่จะเข้าใจ

หรือบางเรื่อง เราอาจจะคิดไปเองคนเดียวก็ได้

น้อยใจไปเอง คิดมากไปเองและรวมไปถึง "คิดไปเอง" ด้วย

หรือว่าช่วงนี้ อาจจะกำลังตกอยู่ในภาวะหดหู่ก็เป็นได้

หดหู่มาก ..

มากจนอยากมีใครสักคนนั่งพูดคุย นั่งร้องไห้และระบาย

หดหู่มาก ..

มากจนอยากหนีไปเที่ยวไกลๆ

หดหู่มาก ..

มากจนอยากนอนไม่อยากตื่น

หดหู่

หดหู่

หดหู่